Wij gaan trouwen!
    -----


Home
Ons verhaal
Over Sharon
Over Barry
Contact
Nieuws
Festiviteiten
Fotoboeken
Gastenboek
Quiz
RSVP
Trouwgids


 Inloggen  


bezoekers: 3783
pagina's bekeken: 6149
www.onzebruiloftsite.nl





     

Over Barry

carnaval

Mijn verhaal

Mijn verhaal kan eigenlijk heel kort zijn.
Ik leerde een meisje kennen die vanaf de eerste ontmoeting is blijven hangen in mijn hoofd.
Na enige tijd sloot ik haar in mijn armen en kreeg ze een plekje in mijn hart.
Ze nodigde mij uit in haar huis en ik kreeg een plekje in haar leven.
Ik voelde me goed bij haar en zij bij mij.
Dit gevoel wilde ik nooit meer kwijt.




Maar voor de liefhebbers hieronder een uitgebreidere versie.

Toen ik in 2005 aan het werk was kreeg ik de taak om een nieuwe collega  in te werken op de BSO.
Met frisse tegenzin bereidde ik het inwerken voor.
Enigszins onwennig kwam er een meisje binnenlopen en spontaan was ik alles vergeten wat ik wist. Ik stelde me voor en we raakten aan de praat, er was een klik en we bleven praten.
Na elkaar een tijdje niet gezien te hebben mochten we weer eens samenwerken. We raakten weer aan de praat en het bleek dat onze relaties beide net over waren.
Via een vriendin/collega kwamen we bij elkaar in de auto terecht na een personeelsfeest en we besloten nog even iets te gaan drinken in Pijnacker in de Guyter. Dit resulteerde in mijn eerste nachtelijke wandeltocht naar huis.

We hielden contact en besloten naar de “Redbull Knockout” in Scheveningen te gaan kijken.
Hierna volgde nog meer ontmoetingen. Vaak spraken we af bij Sharon thuis en konden we avonden kletsen, film kijken en tegen elkaar aan hangen.
Hierbij vergat ik steeds de tijd en miste ik weer de tram naar het station, waardoor ik de laatste trein miste en 2 uur op Den-Haag Centraal op de nachttrein moest wachten.
We spraken vaker af en hadden het erg gezellig, we namen geen afscheid meer met een snelle knuffel en soms leek het wel alsof Sharon er bewust voor probeerde te zorgen dat ik de tram miste.
Ik heb vaak gelopen naar het station en daar kunnen wachten op de trein omdat ik liever ook niet bij haar weg wilde gaan.

Op 6 februari 2007 was Sharon jarig en ging ik bij haar eten. Ik was er zeker van dat ik haar die avond zou vertellen wat ik voor haar voelde en dat ik met haar verder zou willen.
Sharon wist mij te vertellen dat haar ouders, zussen en zwager ‘s avonds even langs zouden komen. Ik besloot om nog even te helpen met de afwas met als gevolg; de eerste ontmoeting met mijn schoonouders.
Toen ik Sharon uiteindelijk vertelde wat ik voor haar voelde, gaf dat niet het gewenste resultaat en hebben we elkaar een paar dagen niet gesproken.  

Op 17 februari 2007 was ik aan het carnavallen in Delft.
Sharon vroeg me waar ik was en wat ik aan het doen was. Ze wilde naar me toe komen ookal hield ze niet van carnaval. Ik was heel zenuwachtig en wist niet zo goed hoe we nu verder moesten, maar ik was allang blij dat ik haar weer zou zien want ik had haar gemist. Sharon had mij ook gemist en was mij letterlijk en figuurlijk aan het versieren.
Sinds die avond zijn we onafscheidelijk.

Ik heb nog een aantal nachten op stationbankjes doorgebracht en flink wat kilometers gewandeld naar huis. We zagen elkaar bijna elke dag en ik kwam nog weinig thuis.

Niet veel later woonden we samen op ‘t kleine Loo.
We fantaseerde samen over de toekomst, een huisdiertje, motorrijbewijs, een koophuis en kinderen. Trouwen leek Sharon wel leuk en voor mij hoefde het niet zo nodig.

We kochten samen een huis in Voorburg.
Sylvan kwam erbij.
Leah kwam erbij.
Toen zijn we wat ruimer gaan wonen in  Berkel en Rodenrijs.

Sharon wilde toch nog graag trouwen, o.a. omdat ze dan dezelfde achternaam zou hebben als de kinderen. Ik had daar zelf ook wel over nagedacht maar zag er de meerwaarde niet van in. “We zijn al aan elkaar verbonden door onze kinderen” en “Je kan mij toch ook vragen als je zo graag wil trouwen” waren mijn antwoorden meestal.

Op 17 Februari 2017 had Sharon een ballonvaart geregeld die ik met kerst cadeau had gekregen.
Toen deze niet door ging was ze meer van slag dan ik gewend was.
Omdat wij deze dag 10 jaar bij elkaar waren had ze een brief geschreven die ik in verschillende delen over de dag verdeeld zou krijgen.
We zijn op de motor gestapt en onderweg  gaan lunchen, daarna weer verder op de motor en in Delft gaan poolen.
De hele dag hebben we met die brieven herinneringen opgehaald. Eenmaal thuis kreeg ik het laatste stuk van de brief waarin Sharon mij vroeg om nog een herinnering met haar te maken.
Wil je met me trouwen?